Uitstap naar het meer in Lilydale (en wat ik voor de rest tijdens deze week gedaan heb)

Howdie ho!

Mijn updates worden nu wekelijks, omdat ik door de week niet zo veel boeiende dingen meemaak. Zodra ik tijdens de week weer een boeiend leven krijg zullen er meer updates volgen. 

Eerst wil ik iets zeer belangrijks melden aan al de kinderen (en ook volwassenen) die mij vorig jaar vroegen 'Juf, wat is het nut nu eigenlijk van hoofdrekenen? En waarom moeten wij al die tussenstappen gebruiken? Je kan alles toch uitrekenen met een rekenmachine?' 

Door op mijn werk heel veel te moeten rekenen begin ik hier echt wel het nut van hoofdrekenen in te zien. 

We moeten altijd een bepaalde hoeveelheid bollen inpakken, maar je weet pas nadat je de eerste bak gevuld hebt hoeveel pakken bollen je in 1 bak krijgt. Dan moet je snel uitrekenen hoeveel bakken je nodig gaat hebben. Tegen dan is de bolleninpakmachine al op volle toeren aan het draaien, waardoor je geen tijd hebt om even snel een je berekeningen op een rekenmachine te gaan uitrekenen. Je moet alles uit je hoofd uitrekenen want je handen zijn niet vrij. En je moet niet alleen daarvoor hoofdrekenen, wij gebruiken het hier ook om uit te rekenen hoeveel zakken we nodig hebben, kaartjes die op de zakken komen (die zitten dan in dozen, dus je moet weten hoeveel dozen je nodig hebt), ... 

Bij deze hoop ik dat ik toch even het nut van hoofdrekenen heb duidelijk gemaakt, want door het toepassen van al die rekenvoordelen die de flinke kinderen van 4b vorig jaar geleerd hebben ben ik hier op het werk de snelste in hoofdrekenen en gebruiken ze mij vaak voor het uitrekenen van de hoeveelheden. 

Sinds ik hier ben hebben mijn kookkunsten al een serieuze vooruitgang geboekt! Naast het leren eten (en koken) van quinoa heb ik deze week nog iets nieuws geprobeerd: geroosterde groenten. 

Het was zeer eenvoudig eigenlijk. Ik had op het werk zoete aardappelen gekregen en mini pompoenen (gele), en ik had nog een wortel en een halve bloemkool over. Ik wist niet wat ik daarmee moest doen. Niels zei dat ik de groenten gewoon kon roosteren. Alles in stukken snijden, op de ovenplaat leggen, een beetje olijfolie, zout en peper er over en dan voor een uur in de oven op 180° en klaar is kees! Het was echt zeer lekker en ik heb er de dag erna ook nog van kunnen eten en toen was het nog steeds heerlijk!

Helaas pindakaas heb ik een tijdje geleden te vroeg victorie gekraaid op facebook... Mijn mond was meer dan 2 maanden vrij van aften, maar nu heeft het noodlot weer toegeslagen. Volgens mij is het slaapgebrek de oorzaak van de 2 nieuwste aanwinsten in mijn mond. Ik hoop dat ze snel weg gaan en dat ik nog eens een volledige nacht kan doorslapen zonder wakker te worden. Helaas vrees ik dat dat voorlopig niet echt mogelijk is wegens het gebrek aan stilte. Het is hier namelijk nooit stil, zelfs niet in het midden van de nacht. Hierdoor denk ik dat ik later de stilte wel iets meer ga waarderen. Maar ik bijt op mijn tanden, draag trouw mijn oorstoppen en probeer het lawaai te negeren. Tenslotte is dat het enige negatieve wat ik tot nu toe op heel mijn reis al ben tegengekomen. Al de rest is positief. 

Deze week heb ik 2 brieven gekregen en enkele leuke mailtjes. Daar was ik heel blij mee. Ik stuur jullie nu regelmatig een update van wat ik hier aan het uitspoken ben, en ik vind het altijd zeer leuk als de mensen uit België mij ook een update sturen. Moest je nu zelf denken: 'Hé, het is krokusvakantie, ik heb wel tijd om eens een ouderwetse brief te schrijven! (of met een gewone mail maak je mij ook al zeer blij...)' Dan kan je mij nog tot eind maart bereiken op dit adres (misschien best de brieven versturen voor 14 maart of zo, want anders zal hij niet op tijd aankomen).

SoFie Jacobs

Emerald Backpackers

2 Lakeview crt 

3782 Emerald 

Victoria

Australia
(of per e-mail: sofie-jacobs@hotmail.com)
Het is zeker geen verplichting hoor, maar wie zich geroepen voelt om iets te delen met mij, vage kennis, goede vriend, jong, oud,... maakt allemaal niet uit, het is leuk om af en toe ook eens nieuws van het thuisfront te krijgen.

Donderdag was ik de enige die om 15:30 gedaan had met werken. Karen en Kelly (de mensen die in het hostel werken en bijna alles regelen van busjes en werk en zo) kwamen mij ophalen met hun auto, zodat ik niet tot 17 uur moest wachten op het busje. We zijn dan even op mijn aanvraag langs de opp shop gegaan. De opp shop is een tweedehands winkel (een beetje zoals de kringloopwinkel of het spit) die open gehouden wordt door de mensen van de kerk. Ik had van iemand in het hostel gehoord dat ze daar een uitverkoop deden van alle kleren en dat ze alle kleren aan 50 cent verkopen. Ik kon wel wat 'nieuwe' werkkleren gebruiken, want ik heb geen zin om al mijn goede kleren zo vuil te laten worden dat ik ze niet meer gewoon kan aan doen. Ik heb voor 3 dollar een vest, 2 T-shirts, 2 shorts en een lange broek (voor als het een koude ochtend is) gekocht. Dat waren nog eens koopjes!

Gisteren (vrijdag) ben ik na het werk samen met Elisa, Johnny en Simeon naar het shopping center van Westcliff gegaan. Wat een groot shopping center! Ik geloof dat Wijnegem er 10 keer in past! (misschien is dat een beetje overdreven, maar toch...)
Ik heb een ovenschaal gekocht om binnenkort eens lasagne in te maken en andere ovengerechten (nu ik toch zo hard aan het experimenteren ben op culinair vlak... ), nog wat extra kousen en ondergoed (zodat ik niet meer elke week mijn was moet doen), en een heel mooie kaart voor mijn lieve zus (die binnenkort jarig is en écht wel een kaartje verwacht). Ik was ook op zoek naar een aardappelschiller omdat we die niet hebben in het hostel, maar heb er nergens een gevonden. Zeer gek! Ik had graag nog iets langer gezocht, maar we hadden maar een uur tijd want dan gingen alle winkels sluiten.

Vandaag (zaterdag) zijn we met een aantal mensen van het hostel (alle Fransen, een paar Duitsers, Niels de Nederlander en ik) naar het meer van Lilydale geweest. Het is ongeveer 30 minuten rijden van ons hostel, maar het was zeker en vast de moeite waard! Het meer ligt in een heel mooi park waar je heel veel grasvelden, speeltuinen en wandelpaden hebt.
Er komen heel veel mensen varen met hun kajak/kano/boot op het meer. Wij zijn er gewoon in gaan zwemmen. Filo was er al een paar keer geweest en ze had altijd al zin gehad om naar het eiland in het midden te zwemmen. Toen ze dat zei, zei ik natuurlijk meteen dat ik wel met haar naar daar wou zwemmen. Er kwamen nog 2 andere meisjes mee en we waren weg. Zoals altijd bij van die dingen was het eiland uiteindelijk wel iets verder als we gedacht hadden, maar we zijn er geraakt en we zijn ook weer terug geraakt. Hieronder kan je de foto's zien.

's Avonds werd er Chinees Nieuwjaar gevierd in het hostel. Al de Aziaten kookten hun specialiteiten voor elkaar. En wij (Europeanen) mochten de restjes opeten. Zeer lekker!

Morgen (zondag) is het nog een muziekfestival hier in het 'Lake Park' in Emerald. Elke zondag van februari zijn er optredens. Daar gaan we nog met een paar mensen naartoe. En dan maandag weer gaan werken.

Aan de mensen die vakantie hebben: geniet met volle teugen van de vakantie, zorg dat je de batterijen weer kan opladen. Aan de mensen die geen vakantie hebben: geniet met volle teugen van het leven!

Groetjes en een dikke knuffel!

SoFie

Het prachtige uitzicht!

Mensen van de hostel die aan het spelen zijn in het water.

Naar dit eiland zijn we met 4 gezwommen. Het is verder dan het lijkt!

Veel mensen in bootjes en kajaks op het meer.

Mensen van het hostel.

Ook hier hebben ze boeiende vogels.

Nog eens de mensen van het hostel. 

Hyacinten jeuken!

Hey vrienden van De avonturen van SoFie,

Ik heb een week gewacht met een nieuwe post, zodat ik voldoende boeiende (of minder boeiende) informatie had om op jullie los te laten. 

Tijdens de week maak ik niet zo veel spannende dingen mee omdat ik elke dag ga werken. 

Maandag moest ik als uitzondering niet gaan werken, omdat het zaterdag Australia day geweest was en dan krijg je de vrije dag erna. Ik heb toen niet zo veel speciale dingen gedaan. Vooral alles in orde gebracht wat ik nog in orde moest brengen (de was doen, mijn brieven afschrijven en posten, proberen wat liedjes te schrijven,...).

Vanaf dinsdag was het weer werken geblazen. Vanaf 7 uur 's ochtends vliegen we er in! Ik werk nu meestal aan de machines om de bloembollen in te pakken. Soms verpakken wij op 1 dag aan 1 machine meer dan 20000 bloembollen! Als je dan weet dat we hier 4 machines hebben (3 kleine en 1 grote) en dat er dan nog mensen zijn die aan de 'bench' ook nog bloembollen inpakken, dan kan je wel uitrekenen dat wij heel veel bloembollen per dag inpakken. 

Deze week waren het vooral daffodils (paasbloemen/narcissen), ixia's, sparaxis, tulpen, jonquils en hyacinten. Maar die laatste bollen zijn echt niet leuk om in te pakken. Toen ik ze eerst zag dacht ik, wat een mooie bloembollen (de bollen lijken een beetje op een paarse ui, maar ook niet helemaal). Jammer genoeg jeuken de bollen enorm hard! Je hoeft ze niet eens aan te raken om er last van te hebben. Soms is de jeuk zo erg dat ik niet kon blijven staan en moest rond dansen en krabben om het te doen stoppen. Dan zei Gina (de bazin van het inpak gedeelte) dat ik het even moest gaan afspoelen met heet water en zeep, en dan daarna talkpoeder op doen. Dat helpt wel een beetje, maar niet voor lang. 

Hellen (een jongedame van 65 jaar uit Malta die maar niet op pensioen wil gaan maar wel heel vriendelijk is) had nog een beter middeltje: een 'itch-stop' zalfje. Ze zei neem een beetje en smeer het uit op je hals en zo, maar niet bij je ogen. Toen ik dat aan het insmeren was zei ze nog 'It may burn a little...' en dat deed het zeker. De eerste 15 minuten was het nog 10 keer erger dan de normale jeuk van de hyacinten. Het was echt heel hard aan het branden. Gelukkig werd het na 15 minuten beter. Daarna had ik anderhalf uur geen last meer van de jeuk. Na de pauze was het helaas uitgewerkt. 

Gelukkig zijn we nu bijna klaar met de hyacinten. Dan komen de andere bollen en die jeuken niet. 

Deze week heb ik ook op zaterdag mogen werken. Dat is goed want zo kan ik extra geld verdienen. We moesten maar tot 13 uur werken, dus ik had de rest van de namiddag vrij. 

Er zijn hier deze week een aantal nieuwe mensen ingecheckt in het hostel. Het zijn allemaal heel leuke mensen en voor de verandering geen Duitsers en Aziaten. Gisteren hebben we bijna heel de dag zitten zingen en chillen, zeer gezellig. Het was 's avonds eindelijk eens een feestje met goede muziek (in de plaats van het geboenk de laatste weken). Helaas werd het na 12 uur wel terug geboenk, want toen kwamen er andere mensen de muziek regelen. Dan ben ik maar gaan slapen (of toch een poging tot, want het geboenk kwam zelfs door mijn oordoppen). 

Zondag ochtend ben ik vroeg opgestaan om dan naar Melbourne te gaan, want daar had ik afgesproken met Maaike, een vriendin van de voetbal in Boortmeerbeek. Ze was al 2 dagen in Melbourne en ze was al volop werk aan het zoeken om zo snel mogelijk te kunnen beginnen. We hebben een mooie wandeling gemaakt, en plots waren we zelfs aan de rod laver arena (van de Australian open). Helaas was die gesloten en konden we geen kijkje gaan nemen. 

Daarna hebben we nog wat gezellig rondgekuierd en zijn we naar het aquarium geweest. De haaien waren het spectaculairst. Het was een zeer fijne dag, en leuk om elkaar nog eens terug te zien. 

Ik hoop dat ik deze nacht nog eens een goede nachtrust heb, zodat ik morgen fris en monter kan gaan werken. 

Nu ga ik nog een beetje socializen met de nieuwe mensen uit het hostel want die hebben veel interessante dingen te vertellen (ik ga trouwens misschien binnenkort met enkele Engelse meisjes naar een musical in Melbourne, want zij houden ook van musicals). 

Geniet nog van jullie zondag! En aan de mensen van de familie Jacobs, doe oma en opa nog eens de groeten deze avond. 

Vele groetjes,

SoFie

Een award!

Blijkbaar wordt mijn blog niet alleen door de familie gelezen. Dat vind ik zeer fijn. Mijn blog kreeg zelfs een award!

Ik kreeg deze award van Sig!s, en natuurlijk wil ik graag deze award aan mijn favorieten doorgeven. De bedoeling is om 5 blogs met minder dan 200 volgers in de kijker te plaatsen. De award-winnende blogs kunnen dit op hun beurt dan ook doen, en een bedankje aan de gulle schenker op hun blog plaatsen ;-) 

Neem dus zeker ook eens een kijkje op het blog van Sig!s a.k.a.Sigrid. Dit kan je doen door op haar naam te klikken.


Aangezien ik momenteel aan het reizen ben, lees ik niet zo veel blogs. Maar ik heb toch mijn best gedaan om 5 blogs te verzamelen. 

Deze 5 personen krijgen daarom ook een award van mij! En aan jullie, mijn trouwe lezers, raad ik aan om eens een kijkje te nemen op de andere blogs. 


De eerste award gaat naar Tine. Tine en ik kennen elkaar al sinds we heel klein waren. Onze ouders zijn zeer goede vrienden, we zaten in dezelfde school (2 keer zelfs) en in dezelfde jeugdbeweging (hoera voor de scouts van Hever-Schiplaken!). Dit jaar zijn we elk op ons eigen avontuur vertrokken. Ik naar Australië en Tine naar Guatemala (en omstreken). Haar avonturen kunnen jullie HIER volgen. (trouwens Tine, ik denk dat er wel meer mensen uw blog lezen dan enkel uw mama en oma hoor... ;), en anders nu zeker en vast wel!)


De 2de award gaat naar een blog waar ik af en toe eens een kijkje op neem. Ik ken de man zelf niet, maar hij was eens samen met mij op een optreden en daar mocht hij even reclame maken voor zijn blog. Hij schrijft namelijk af en toe verslagen van optredens en zo. The M@rkec Files kunnen jullie hier vinden. 


Award nummer 3 gaat naar het reisverslag van mijn goede vrienden Annelien en Katrien. Zij gingen vorig jaar op avontuur naar Zuid-Amerika. Ze hebben daar verschillende projecten gedaan en voor goede doelen gewerkt. De verhalen van Annelien en Katrien of  Nuestro Sueño kan je hier lezen. 

Nummer 4 gaat naar een zeer creatieve man. De artistieke en creatieve leider van de Veerman. En de man die er mede voor zorgt dat elke zomeracademie vlot verloopt. Hij geeft zelfs ochtendgymnastiek tijdens de zomeracademie! Tijl Bossuyt zijn 'gedachtengang' kan je HIER lezen. 

En als laatste ga ik nog even reclame maken voor mijn 2de blog. De wereld van SoFie . Mijn lied van de dag is ondertussen helaas niet meer een lied van de dag, maar meer een 'lied van de moment wanneer ik nog eens zin heb om een lied te delen'. Maar er staat nog steeds heel veel muziek op. Dus als je ooit eens zin hebt om nieuwe (of oude) muziek te beluisteren.... Er staat een beetje een mix van alles op. En het zijn allemaal nummers die ik goed tot zeeer goed vind. 

Zo dit was het. Meer nieuws volgt in een volgende blogspot als ik voldoende dingen te vertellen heb. 

Groetjes,

SoFie

Australia day @ Healesville Sanctuary (en meer)

Er is weer bijna een week voorbij gevlogen sinds mijn vorige blogpost. Wat gaat de tijd hier snel!

Met al dat werken, lezen, fitnessen, koken, afwassen, wassen, wandelen, wandelen, winkelen, wandelen, contact houden met fijne Belgen via het internet, naar de australian open kijken op tv,... heb ik bijna geen tijd meer om mijn blog up te daten!

Op het werk gaat alles goed. Na het ontslag van de 3 andere meisjes kwam er de week nadien een hele bende Aziaten werken. Blijkbaar komen zij elk jaar tijdens het hoogseizoen voor enkele maanden werken bij garden express. De andere maanden gaan ze fruit plukken. De meeste van deze Aziaten hun Engels is niet zo schitterend, daardoor ontstaan er soms nogal grappige misverstanden. De leidster van de bende heet Tina. Zij regelt alles voor de anderen en zorgt dat iedereen werk heeft en op het werk geraakt. Haar Engels is perfect want zij woont al bijna 23 jaar in Australië¨. Het zijn wel allemaal officiële Australiërs, ze hebben allemaal de Australische nationaliteit. (Je kan dus Australiër worden zonder de taal te beheersen. Dat wist ik niet.) Ze komen uit Vietnam, Myanmar, Thailand en Cambodja.

Deze week ben ik eens een kijkje gaan nemen in de lokale bibliotheek. Mijn boek is bijna uit en ik wou lid worden om meer leesvoer te hebben. Helaas kan je geen lid worden van de bib als je niet in de staat Victoria woont. En met wonen bedoelen ze dat je een officieel adres moet hebben. Ik vertelde dit de dag later op het werk en nog een dag later kwam Tina met een hele zak boeken aandraven. Ze zei dat ze die al allemaal gelezen had en niet meer nodig had. Ik mocht al haar boeken lezen, en als ik klaar was moet ik ze aan andere mensen doorgeven of in het hostel achterlaten. Volgens haar moeten boeken doorgegeven worden. Ik vond het wel fijn om zo veel extra leesvoer te krijgen.


Vandaag (zaterdag 24/01/2013) is het Australia Day. Overal hangen vlaggen en mensen dragen allemaal kleren met de Australische vlag.
Ik werd deze ochtend wel op een zeer fijne/rare manier gewekt. Om 7:45 was ik nog heerlijk aan het slapen (met oordoppen in mijn oren tegen al het lawaai). Plots voelde ik getik op mijn schouders. Ik open mijn ogen en zie een man voor mij staan in het donker met een pet op. Hij zegt iets, maar ik versta hem niet door mijn oordoppen. Ik doe mijn oordoppen uit en kijk een beetje beter. Dan zie ik dat het Clem is die daar staat (zie enkele posts geleden). Hij vraagt of ik geen zin heb om mee naar Healesville Sanctuary te gaan (de zoo in de buurt). Toevallig had ik die zoo net aan mijn To do- lijstje toegevoegd (op aanraden van een andere collega). Ik vlug mijn kleren aangedaan, ontbeten en hup in de auto mee naar het huis van Clem en Jo.

Jo moest nog een aantal dingen regelen en Clem moest de auto nog kuisen. Maar hij wilde mij vroeg komen halen omdat hij schrik had dat ik anders misschien ergens anders naartoe zou gaan. Blijkbaar had Clem mij de voorbije weken al verschillende keren proberen te bellen. Doordat ik slechte ontvangst heb waren de telefoontjes nooit doorgekomen. Aangezien hij nooit een voicemail had ingesproken of een bericht had gestuurd wist ik dit niet. (Blijkbaar krijg je ook geen mededeling van gemiste oproepen als je slechte ontvangst hebt...). Terwijl ik aan het wachten was heb ik nog even in Peter Pan gelezen (voor zij die het nog niet weten, ik ben een grote fan van Peter Pan (en ik denk mijn lieve broer ook) de echte en de tekenfilm).

De zoo was heel mooi. Het was de eerste keer sinds ik in Australië ben dat ik emoes, koala's, kangoeroes en al die andere Australische dieren gezien heb. Ik moet wel zeggen dat ze er hetzelfde uitzien als in planckendael... We zijn ook naar een vogelshow geweest en een show over het vogelbekdier. De uitstap was zeer fijn en ik ben blij dat ik dankzij Clem en Jo er geraakt ben.

Voor de rest denk ik dat er deze avond nog een feest is in het hostel (zoals eigenlijk elke zaterdag) maar deze keer zal het in het thema van Australia day zijn.


En dan nu nog enkele weetjes:
- In alle dorpen waar ik tot nu toe geweest ben in deze buurt hebben ze in de dorpskern telkens 3 ronde punten. Ik weet niet echt waarom, maar het viel mij op dat ze overal 3 ronde punten hebben. Deze verbinden de Main Road met alle andere wegen.

- Elke ochtend als ik met het busje naar het werk rijd rond 6:30 geniet ik van de prachtige zonsopgang. We rijden dan altijd tussen de bergen en de zon komt dan net boven de toppen (of soms nog net niet) en dan zie ik een prachtige roze of oranje gloed. Zeer mooi!

- De Australiërs denken er over om hun vlag te veranderen (vooral voor sport evenementen). Ze willen de union jack (vlag van UK) er uit halen en deze vervangen door een gele en een groene streep (de kleuren van de outfit van Australische sporters). Ze vinden dat als de Australische vlag naast de vlag van the UK en die van Nieuw-Zeeland hangt het allemaal te hard op elkaar lijkt. (en ze hebben misschien wel een punt)

- Het volgende weetje is vooral voor mijn broer: blijkbaar is het zeer goed om veel vragen te stellen. Op mijn werk stel ik heel veel vragen over vanalles en iedereen en dat vinden ze zeer fijn. Iemand zei zelfs dat ik misschien wel mijn job te danken heb aan het feit dat ik de enige was die ook daadwerkelijk de namen wilde weten van de bloembollen waarmee ik aan het werken ben. (Ik zou het nog al belachelijk vinden moest ik thuis komen, zeggen dat ik 3 maanden in een bloemenkwekerij heb gewerkt en dat dan iemand zou vragen welke bloemen en dat ik dan zou moeten zeggen: geen idee eigenlijk)

- Australiërs verkorten heel veel worden en voegen er dan een 'ie' aan toe. (Breakfast wordt brekkie, BBQ wordt Barbie, ...)

- Elke zondag zie je hier heel veel wielertoeristen (zoals in België) ze proberen hier dan al de bergen/heuvels te beklimmen. Soms rijden ze alleen en soms zie je een heel peloton.

- Een helm is hier voor iedereen verplicht op de fiets.

- Fluo vestjes (of hesjes) zijn hier verplicht als je ergens werkt waar er mules of vorklifttrucks rijden.

- Australiërs zijn heel veel bezig met hun gezondheid. Ze nemen vaak extra vitaminen en je hebt hier overal health coaches, kinesiologen, gezondheidstherapeuten,...


Dat was het voor vandaag.

Heel veel liefs and a happy Australia Day!

Dikke knuffel,

SoFie

Australian Open

Zondag 20 januari ben ik naar de Australian Open in Melbourne geweest. Kirsten Flipkens moest spelen, en ik dacht dat het wel fijn zou zijn om voor haar te gaan supporteren. 

Ik had eerst via het internet gewone tickets gekocht, waarmee je naar alle wedstrijden kan gaan kijken behalve de wedstrijden in de Rod Laver Arena (alle hoofdwedstrijden) en de wedstrijden in Hisense Arna (de 2de belangrijkste wedstrijden). 

Toen ik daar aankwam wilde ik naar het dubbel tennis gaan kijken in de Margaret Court Arena (daar gingen de zussen Williams spelen tegen Nadia Petrova en Katarina Srebotnik. Helaas bleek dat je daar meer dan een uur voor moest aanschuiven om daar binnen te geraken. Voor elke interessante wedstrijd die ergens in een Arena was waar ik voor had betaald moest je heel lang aanschuiven. Toen besloot ik, ik ben nu toch al hier, misschien kan ik eens vragen hoeveel het kost om een ticket upgrade te doen en naar de hoofdwedstrijden te gaan kijken. Uiteindelijk viel het beter mee dan gedacht, en omdat ik net mijn eerste loon had gekregen besloot ik om een upgrade te doen en een ticket te kopen voor de Rod Laver Arena. Dan had ik een vaste zitplaats, moest ik niet aanschuiven en mocht ik heel de dag zoveel binnen en buiten als ik wil. 

Mijn plaats was vrij goed (zie een van de foto's onderaan) en ik kon nog net het einde zien van de wedstrijd tussen Ekaterina Makarova en Angelique Kerber. 

Daarna was het even wachten en toen begon de wedstrijd tussen David Ferrer en Kei Nishikori. Een zeer mooie wedstrijd om te zien en af en toe vrij spannend. Een aantal mooie punten zien maken. Ik was aan het supporteren voor David Ferrer, en die heeft gelukkig gewonnen. 

Na de overwinning van Ferrer was het de beurt een Kirsten Flipkens. Zij moest het opnemen tegen Maria Sharapova. Ik had een bord gemaakt voor Kirsten Flipkens om haar wat aan te moedigen. Maar helaas heeft het niet geholpen. 

Tussen de wedstrijden door heb ik op het grote scherm nog even naar de wedstrijd van de zussen Williams gekeken. Die was ook best wel spannend. 

Toen de wedstrijden in de Rod Laver Arena even gedaan waren (de volgende begonnen pas om 19 uur). Ben ik even gaan rondwandelen en naar enkele "kleinere" wedstrijden gaan kijken. Helaas was daar nergens schaduw en dat was absoluut bakken. Ik ben dan nog even naar de standjes van de sponsors gaan kijken. In dat gedeelte leek het een beetje zoals op een Belgisch festival. Met als enige verschil dat je voor elk ding van een sponsor ook ongeveer 30 minuten moest aanschuiven. Daar had ik niet echt zin in. Nog even in een van de vele fanshops geweest. Uiteraard is alles hier zeer prijzig. Ze hebben wel een aantal mooie en leuke dingen, maar ik vond dat ik al genoeg geld had uitgegeven aan mijn tickets. 

Ik vond het wel zeer fijn en ik ben blij dat ik ben gaan kijken. Ik denk niet dat ik daar anders ooit nog een kans voor zal krijgen.

Nog enkele weetjes:

- De ballenrapers (zowel jongens als meisjes) moeten echt wel hard 'werken'. Ze hebben ook heel veel regels waar ze zich aan moeten houden. Als ze een bal oprapen moeten ze heel hard lopen en meteen terug op hun plaats gaan staan. 

- Maria Sharapova is echt heel groot. En ze roept in het echt nog harder dan op TV. Haar gekreun stoorde zelfs de Canadezen die naast mij zaten. 

- Wanneer er een rally bezig is, mag je niet te luid praten en moet je op je stoel blijven zitten. Pas tijdens een korte pauze (tussen 2 punten door) mag je eventueel naar binnen of naar buiten gaan als je dat wil. Tijdens deze korte pauzes komt er om de 3 meter iemand van de security op het terrein. 

- Na elke set veranderen de lijnrechters en de ballenrapers. Ze marcheren dan netjes in een rij, zeer gedisciplineerd het veld af. 

- Als je in de schaduw wil zitten moet je normaal meer betalen. Ik had geluk en ik zat het 2de deel in de schaduw zonder dat ik meer moest betalen. 

Weetjes en meer

Dag beste lezers van mijn blog,

Ik heb gisteren eens de moeite genomen om mijn blog helemaal zelf te lezen en blijkbaar zeg ik soms dingen dubbel en gebruik ik heel veel 'dus'. Bij deze zal ik proberen mijn blogpost iets beter na te kijken. Want nakijken is uiteraard belangrijk, maar niet altijd handig als je maar voor een beperkte tijd op het internet kan.

Op het werk is het nog steeds zeer leuk. De andere 3 meisjes die er werkten zijn wel gisteren ontslagen. De baas kwam zeggen tegen mij dat ik mocht blijven want ze vinden dat ik hard genoeg werk en goed mijn best doe. Normaal kan ik tot eind maart blijven heeft hij gezegd. Zeer goed, want op 1 april ga ik terug naar Sydney want dan komen mijn ouders (geen grap hoor). Dan kan ik genoeg geld sparen om de rest van mijn reizen te betalen. Het loon is hier trouwens ook zeer goed (maar dat had ik misschien al eens vermeld).

De weetjes:
- De bloemenkwekerij waar ik werk heeft de grootste online bloemenwinkel van heel Australië (je kan altijd eens een kijkje nemen op http://www.gardenexpress.com.au/).

- Ze kweken hier ook de Wolemine Pine tree (als je naar mijn foto's van in Sydney gaat van de botanic gardens zal je daar ergens een bordje zien staan over de Wolemine Pine,  "as rare as a living dinosaur" of zoiets). Deze bomen zijn zeer zeldzaam en onze kwekerij heeft als enige in de staat Victoria de rechten om deze boom te mogen kweken.

- Zeer milieubewust als het op elektriciteit besparen aankomt, maar in de winkel geven ze je wel altijd 1000 plastic zakjes. Als je drinken koopt steken ze dat in een aparte zak en zo kan het zijn dat je soms met 10 verschillende plastic zakjes naar huis gaat. Maar ik neem altijd mijn boodschappentas mee, en zeg dan dat ze alles daar in mogen steken. De verkoopster kijkt dan eens raar, maar steekt toch al mijn inkopen in mijn boodschappentas.

- Wat ze hier ook niet doen is recycleren. Soms maken ze wel een onderscheid tussen plastic flessen, blikjes en glas en de rest, maar op veel plaatsen gooien ze gewoon alles samen in de vuilzak.

- Elke dag zie ik hier heel veel kleurrijke vogels. Papegaaien, kaketoe's, parkieten,...

- Ze zijn er hier in Australië in geslaagd om wegen te hebben die nòg slechter zijn dan die in België. Deze wegen zijn wel absoluut in de minderheid, maar elke ochtend als we naar het werk rijden moeten we langs een weg die 3 km lang is, en nog erger is dan de nonnenveldweg! En hij kronkelt en gaat op en neer. Tel daar dan nog eens een gekke chauffeur bij op en allemaal mensen die moeite aan het doen zijn om wakker te worden, plezier verzekerd!

- Als je wil mag je hier in Australië je nummerplaat zelf kiezen.

- De mensen op het werk en in hostels vinden mij allemaal een talenknobbel. Voor iemand met 'geen taalgevoel' (of zo werd het in het middelbaar toch verwoord door mijn leraar Duits) is dat best wel grappig dat iedereen mij nu complimenten geeft over mijn Engels en zelfs mijn Frans. Ze vinden ook dat ik heel veel talen kan spreken. (wat niet echt het geval is)

- In de winkels ronden ze je rekening altijd af (soms naar beneden) de prijzen gaan tot op 0,01 cent nauwkeurig, maar de kleinste munt is één van 5 cent. Als er op je rekening 8,32 staat betaal je eigenlijk 8,30. Zouden ze in België ook kunnen doen, ipv al die kopere munten.

- De naam Emerald is zeer goed gekozen (voor de wicked fans, het doet me heel hard denken aan de Emerald city en ik begin dan vaak dat liedje te zingen van one short day...). Voor wie het niet weet, Emerald betekent eigenlijk Smaragd. En een smaragd is een groene edelsteen/mineraal.
Als ik hier rond kijk zie ik ook echt overal groen. Soms zie je tussen de groene bomen en struiken de huizen niet eens staan. Iedereen heeft hier heel veel bomen of struiken.

- Als ik even niet weet wat doen ga ik aan het meer zitten en mondharmonica spelen (het enige instrument dat ik heb meegenomen). Of ik zet mij in de TV kamer en speel een beetje gitaar, of ik lees een boek.

- Ik heb hier ook een nieuw hobby: als het kan ga ik naar de fitness. Ik heb een abonnement voor een maand aangemaakt. Zo blijf ik toch nog een beetje in conditie. En als ik dan terug kom kan ik er meteen weer invliegen bij de voetbal en volleybal.


Dit was het voor  vandaag beste vrienden.

Tot de volgende blogpost!

Heel veel groetjes,

SoFie

Garden Express en omstreken

Hieronder enkele foto's van mijn hostel, mijn werk, de buurt en Melbourne.

In het weekend (zondag) ben ik nog eens naar Melbourne centrum geweest waar ik met Sarah (uit Keerbergen) heb afgesproken. We hebben een beetje rondgewandeld en niet zo veel gedaan, maar het was wel gezellig. En nu ken ik Melbourne centrum toch al wel wat beter. 

Elke dag zijn er 3 busjes van het hostel die iedereen naar hun werk brengen. Mijn busje vertrekt om 6:30, vrij vroeg. Maar ik sta nu elke dag om 5:30 op, want anders kan ik mijn mails niet nakijken. 

De mensen die met die busjes rijden, rijden als gekken! Ik vind het wel een goede service, want moesten we het openbaar vervoer gebruiken, dan zouden we ongeveer 2 uur heen en 2 uur terug onderweg zijn. En te voet is ook niet echt een optie. Er zijn wel mensen die een auto kopen, maar ik denk dat dat toch iets duurder uitkomt op lange termijn. Als je het busje gebruikt betaal je 6 euro per dag heen en terug. Wat ongeveer hetzelfde is als het openbaar vervoer. Dus ik vind het wel goed. 

Het werk is heel fijn, de collega's zijn zeer vriendelijk en er zit voldoende variatie in. We werken voornamelijk binnen, dus hier zal ik mijn bruine kleurtje weer een beetje verliezen vrees ik. 

Voor mijn meter en de andere mensen die het willen weten... Ik zit nu enkele 100den kilometers in het binnenland, dus golfsurfen zal hier niet mogelijk zijn. Er zijn hier welk enkele mooie meren in de buurt, dus andere versies van surfen zouden eventueel wel kunnen. Maar ik heb enkel tijd in het weekend. 

En ik zit ook niet in de buurt van de bosbranden. 

Alpacca's in de buurt van ons hostel

Op het werk

De verpakkingsmachine

Sabrina uit Duitsland

Elisabeth uit Duitsland

Josefin uit Zweden

Zo zijn we werk gaan zoeken, deze foto hebben we genomen vlak nadat we hoorden dat we vrijdag waarschijnlijk konden beginnen. We waren heeeel blij!

Aan het wachten op het busje na het werk.

De mooie lucht in het hostel

Een mooi uitzicht toen ik gaan solliciteren was bij de bomenkwekerij

Zo zoekt men werk...

Ferntrees

De straat van mijn nieuw hostel

Hier heb ik ontvangst met mijn GSM

De weg naar mijn hostel

Mijn hostel, in de natuur

Het meer vlak bij mijn hostel

Zwembad bij het meer

Speciaal voor Jacob, ook in Melbourne hebben ze Hang spelers

Goede muzikanten in Melbourne